ONS VERHAAL
VAN KLEINE KEUTELTJES NAAR RONDE BILLEN
Het begon zo ongeveer met deze twee, althans op de boerderij. De wens naar dieren is er altijd wel geweest. De wens om ooit een koe te hebben was er ééntje van. En toen kwam FONS, en die maakte in 1 klap van onze nieuwe thuis, een boerderijtje.
Toen we naar hier verhuisden vanuit de stad, brachten we al wat kippen, 2 geitjes en een varkentje mee. In onze ogen was dat niet veel anders dan een andere doorsnee dierenliefhebber in z'n tuin heeft lopen. Tot onze vriend Jurgen liet weten dat hun zoon zijn os aan de staarten van hun paarden knaagde, en die misschien wel wat meer rust zou vinden bij ons.
Daar stond hij dan, vanachter in de weide tussen de geitjes , een stevige nog jonge os...het was toch 2 keer kijken als je enkel kleine dieren gewoon bent.
Maar Fons bracht in 1 klap pakken liefde binnen, een knuffelaar ,en dat mag je heel erg letterlijk nemen. We hadden ons geen beter eerste 'koetje' kunnen wensen.
Maar een kuddedier staat niet graag alleen , en dat was voor Fons niet anders. Dus gingen we NESSIE halen , een stevige 11-jarige dame, ondanks haar omvang enorm galant , die haar horens kon bedienen zoals elke kraanchauffeur met z'n kraan wil kunnen.
Die twee bewezen ons dat liefde tussen dieren wel echt bestaat, wat waren die blij met elkaar! Een team, een duo,partners,..
Je merkt het al aan mijn schrijven, ik spreek helaas in de verleden tijd, we moesten beide ondertussen al afgeven en dat viel en valt ons heel erg zwaar.
Daarom misschien, deze kleine ode aan hen, die ons meenamen op een reis die alles zou veranderen.
VAN PRESTATIEGERICHT NAAR VERBONDEN MET DE NATUUR
De zoektocht naar meer plaats voor onze professionele activiteiten bracht ons hier. We bezochten ontelbare huizen, werkunits, ... Grappig is dat we hier iets kochten die niet groot genoeg was voor ons gezin en geen schuur of opslagruimte had. Maar toen we t bezochten kwamen we precies thuis, ook de kinderen liepen meteen de tuin in alsof ze nooit iets anders hadden gedaan.
We bouwden en verbouwden, er kwamen dieren, nog dieren en ondanks onze 'nu is het dierenstop' nog dieren. Van gehaast en altijd meer ging het naar vertragen en bewust. We leefden meer met de seizoenen, keken naar de vogels, leerden van de natuur.
Enkele uitdagingen op vlak van onze gezondheid later konden we er niet meer omheen: dit is te mooi om elke dag weg te zijn voor het werk, dit is te mooi om niet te willen delen.
En zo maakten we ons eigen appelsap en kaas, bouwden een machtig logement en maakten verder plannen om van onze boerderij ook daadwerkelijk een boerderij te maken. Niet eentje met veel teelt, wel eentje die brengt wat het ons al bracht : voeding voor de innerlijke mens.
Wees welkom